دلتنگی
آدم ها مانند پنجره هایی با شیشه های رنگیاند،وقتی آفتاب می تابد برق میزنند و میدرخشند،اما وقتی تاریکی سایه میگسترد، زیبایی حقیقی آنها فقط در صادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: پرنیا رستمیان
مواظب بودم آوارم نشوم ولی یادم رفت
مواظب باشم آور نشوند
حالا منم ویرانهای خاطرات
یا خاطراتم میان ویرانه
|+|
نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۶ساعت 11:38  توسط بر باد
|
برچسب:
نویسنده: پرنیا رستمیان
همه عمر پی دل بودم
بتی ساخته بودم از دل
حالا نه دل است و نه دلدار
بجا مانده بتی بی جان
|+|
نوشته شده در چهارشنبه دوم اسفند ۱۳۹۶ساعت 23:32  توسط بر باد
|
برچسب:
نویسنده: پرنیا رستمیان